
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>مبانی و بایسته‌های اخلاق پزشکی با توجه به قرآن و روایات چیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>اخلاق حرفه ای</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اخلاق پزشکی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>عرفان عملی و اخلاق</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مبانی اخلاق پزشکی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject> اصطلاحنامه علوم قرآنی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>[1]. ر.ک: شریفى، احمدحسین‏، آیین زندگى(اخلاق کاربردى)، ص 28، قم، نشر معارف؛ یوسفیان، نعمت الله‏، اخلاق پزشکى‏، ص 7، قم، پژوهشکده تحقیقات اسلامى سپاه‏، چاپ اول.&lt;br /&gt;[2]. محدث نوری، حسین، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج ‏11، ص 193، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1408ق.&lt;br /&gt;[3]. دیلمی، حسن بن محمد، ارشاد القلوب إلی الصواب، ج ‏1، ص 193، قم، الشریف الرضی، چاپ اول، 1412ق.&lt;br /&gt;[4]. مستدرک الوسائل، ج ‏11، ص 369 – 370.&lt;br /&gt;[5]. اخلاق پزشکى، ص 11.&lt;br /&gt;[6]. شعراء، 80.&lt;br /&gt;[7]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏49، ص 299، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق؛ ابن اثیر جزری، مبارک بن محمد، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج ‏2، ص 246، قم، اسماعیلیان‏، چاپ چهارم، 1367ش.&lt;br /&gt;[8]. محمدی ری شهری، محمد، صابری، حسین، دانشنامه احادیث پزشکی، ج 1، ص 8، قم، دار الحدیث، چاپ اول، 1383ش.&lt;br /&gt;[9]. روم، 30: &#171;فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنیفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتی‏ فَطَرَ النَّاسَ عَلَیها&#187;.&lt;br /&gt;[10]. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ‏16، ص 417 – 419، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ اول، 1374ش.&lt;br /&gt;[11]. اسراء، 70.&lt;br /&gt;[12]. لیثی واسطی، علی، عیون الحکم و المواعظ، ص 49، قم، دار الحدیث، چاپ اول، 1376ش.‏&lt;br /&gt;[13]. تمیمی آمدی، عبد الواحد بن محمد، غرر الحکم و درر الکلم، ص 113، قم، دار الکتاب الإسلامی، چاپ دوم، 1410ق.&lt;br /&gt;[14]. مؤمنون، 8: &#171;و آنها که امانت‌ها و عهد خود را رعایت می‌کنند&#187;.&lt;br /&gt;[15]. ابن همام اسکافی، محمد بن همام بن سهیل، التمحیص، ص 68، قم، مدرسة الإمام المهدی (عج)، چاپ اول، 1404ق.&lt;br /&gt;[16]. اثر &#171;اسحاق بن على رُهاوى&#187; به زبان عربى که از آثار برجسته پزشکى اسلامى در قرن سوم هجرى است.&lt;br /&gt;[17]. به نقل از: بیگ باباپور، یوسف، مقاله &#171;ادب الطبیبِ رُهاوى؛ کهن‌ترین اثر در اخلاق پزشکى اسلام&#187;، مجله آینه پژوهش، شماره 101.&lt;br /&gt;[18]. شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغة، محقق و مصحح: صبحی صالح، ص 529، قم، هجرت، چاپ اول، 1414ق.&lt;br /&gt;[19]. شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعة، ج ‏1، ص 48، قم، مؤسسه آل البیت(ع)، چاپ اول، 1409ق.&lt;br /&gt;[20]. صحیفه امام، ج ‏12، ص 285.&lt;br /&gt;[21]. همان، ص 286.&lt;br /&gt;[22]. ابن حیون، نعمان بن محمد مغربی، دعائم الإسلام، ج ‏2، ص 144، قم، مؤسسة آل البیت(ع)، چاپ دوم، 1385ق؛ بحار الأنوار، ج ‏59، ص 74.&lt;br /&gt;[23]. ابن شعبه حرانی، حسن بن علی، تحف العقول عن آل الرسول(ص)، ص 321، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، 1404ق.&lt;br /&gt;[24]. اخلاق پزشکى، ص 22.&lt;br /&gt;[25]. دعائم الإسلام، ج ‏2، ص 417؛ با اندکی تفاوت در: ابی نعیم اصفهانی، أحمد بن عبد الله،  الطب النبوی، ج 1، ص 199، دار ابن حزم، چاپ اول، 2006م؛ بیهقی، أحمد بن حسین، السنن الکبرى، ج 8، ص 242، بیروت، دار الکتب العلمیة، چاپ سوم، 1424ق.&lt;br /&gt;[26]. اخلاق پزشکى، ص 27.&lt;br /&gt;[27]. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ‏8، ص 345، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، 1407ق.&lt;br /&gt;[28]. بحار الأنوار، ج ‏2، ص 53.&lt;br /&gt;[29]. همان، ج ‏72، ص 15.&lt;br /&gt;[30]. شیخ صدوق، اعتقادات الإمامیه‏، ص 116، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ دوم، 1414ق؛ بحار الأنوار، ج ‏59، ص 62.&lt;br /&gt;[31]. ر.ک: اخلاق پزشکى، ص 32 -  36. </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
