
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>وقتی که حضرت عیسی به پیامبری مبعوث شد و کتاب آسمانی انجیل را آورد، امت زمان وی می‌بایست از او و کتاب آسمانی وی پیروی می‌کردند، پس چگونه است که پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ تا سن 40 سالگی خداپرست و موحد بوده و از آیین مسیحیت پیروی نمی‌کرده است؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>دین اجداد پیامبر اسلام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین پیامبر پیش از بعثت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین اسلام</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین مسیحیت (ادیان زنده)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>الف. حضرت رسول اکرم(ص)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین مسیحیت (دین الهی توحیدی تحریف شده)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>1] . طوسي، العدة في اصول الفقه، تحقيق محمد رضا انصاري قمي، قم، چ ستاره، اول،1376، ج دوم، ص 590.&lt;br /&gt;[2] . مجلسي، بحار الانوار، بيروت، انتشارات دار احياء التراث العربي، ج18، ص277.&lt;br /&gt;[3] . سيد مرتضي، الذريعه الي اصول الشيعه، قسمت دوم، تصحيح ابوالقاسم گرجي، انتشارات دانشگاه تهران، بهمن 1348، ص 595 ـ 596.&lt;br /&gt;[4] . طباطبايي، ترجمه تفسير الميزان، ترجمه سيد محمد باقر موسوي همداني، نشر بنياد علمي فرهنگي علامه طباطبايي، ج 18، ‌ص 121 ـ 122.&lt;br /&gt;[5] . نهج البلاغه، خطبه 192، ترجمه دكتر سيد جعفر شهيدي، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامي، چ سوم، 1371، ص 222.&lt;br /&gt;[6] . مقدمه ابن خلدون، چ ابراهيم حلمي، ص 495.&lt;br /&gt;[7] . جان ديون پورت، عذر تقصير به پيشگاه محمد و قرآن، ترجمه سيد غلامرضا سعيدي، انتشارات دار التبليغ، ص 4 ـ 5.&lt;br /&gt;[8] . همان. </dc:description>
                
                        <dc:description>1. خاتم پيامبران، محمد ابوزهره، ترجمه حسين صابري، ج اول.,2. فروغ ابديت، جعفر سبحاني، ج اول.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
