
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>امام علی علیه السلام از شهادت خود خبر داشت، تاریخ آن را می دانست و قاتل خود را نیز می شناخت. چرا امام علیه السلام خود را در معرض کشته شدن قرار داد؟ آیا او مکلّف نبود که از قتل خود پیشگیری کند، تا امّت اسلامی از برکات وجود او بیشتر بهره ببرند؟ و آیا رفتن امام علیه السلام به مسجد در شبی که می داند ترور خواهد شد ، افکندن نفس در مهلکه نیست؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>شهادت امیرالمومنین (ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>علم لدنی امام علی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>علم امام علی(ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>علم غیب علی (ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ب. امام اول(حضرت امام علی ع)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>اخبار به شهادت امیر المؤمنین علیه السلام </dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>&lt;br /&gt;[۱] ر . ك : اهل بيت در قرآن و حديث : جلد يكم / بخش چهارم / فصل سوم : مبادی علوم اهل بيت .&lt;br /&gt;[۲] الكافی : ج ۱ ص ۲۵۹ ح ۴ ، بحار الأنوار : ج ۴۲ ص ۲۴۶ ح ۴۷ .&lt;br /&gt;[۳] روايتی كه از حسن بن جهم از امام رضا عليه السلام نقل شد ، بنا بر آن كه &#171;لكنّه خير&#187; خوانده شود ، می تواند از مؤيّدات اين پاسخ باشد.&lt;br /&gt;[۴] بقره ، آيه ۱۹۵ .&lt;br /&gt;[۵] بررسی های اسلامی : ص ۱۶۷ـ۱۷۰ . &lt;br /&gt; </dc:description>
                
                        <dc:description>منبع : دانش نامه اميرالمؤمنين عليه السلام بر پايه قرآن، حديث و تاريخ7 سال انتشار : 1386 از صفحه 331 تا صفحه 339</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                
                        <dc:creator>ام‍ام‌ اول‌ (امام علی), امیر المومنین ع‍ل‍ی‌ب‍ن‌ اب‍ی‌طال‍ب‌(ع‌) , ۲۳ ق‍ب‍ل‌ از ه‍ج‍رت‌ # # ۴۰ق‌./661م.</dc:creator>
                    

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
