
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>اگر دین ریشه در فطرت آدمی دارد پس چرا بعضی انسانها با وجود مسلمان بودن و سپری کردن عمر طولانی در پوشش فرد مسلمان، هیچ تأثیری از دین نپذیرفته و هیچ رشد و تکاملی نداشته و فرد مفیدی برای خود و جامعه نیستند و یا حداقل آن گونه که متوقع است، ساخته نشده‌اند؟</dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>کلام جدید</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>فطرت انسان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>منشاء دین</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>10. شریعت/ Šarīʿa </dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین فطری (در مقابل دین اکتسابی)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>مسلمان واقعی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . محمدي ري شهري، محمد، ميزان الحكمه، بيروت، مؤسسة دارالحديث الثقافية، ج2، ص948، ح6243.&lt;br /&gt;[2] . همان، ج5، ص2064، ح1367.&lt;br /&gt;[3] . كليني، محمد بن يعقوب، الاصول من الكافي، تهران، المكتبة الاسلاميه، ج1، ص71، باب سؤال العالم و تذاكره، ح2.&lt;br /&gt;[4] . اشاره به عبارتي از زيارت جامعه كبيره كه در شأن امامان معصوم آمده است.&lt;br /&gt;[5] . مؤسسه تحقيقاتي فرهنگي اهل بيت(ع)، فريادگر توحيد، قم، مؤسسه فرهنگي انتشاراتي انصاري، 1379، ص244.&lt;br /&gt;[6] . آيت الله بهجت فومني.&lt;br /&gt;[7] . شجاعي، محمد، مقالات، تهران، سروش، 1375، ج3، ص20. </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1ـ محمدي ري شهري، محمد، ميزان الحکمه، ج5 و2و1، قم، انتشارات دارالحديث، مباحث: ايمان، دين، علم، عمل.,2ـ مصباح يزدي، محمد تقي، معارف قرآن، ج1ـ3، (خداشناسي، كيهان شناسي و انسان شناسي)، قم، انتشارات مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره).,3ـ مصباح يزدي، محمد تقي، معارف قرآن، (اخلاق در قرآن)، قم، انتشارات مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره).,4ـ شجاعي، محمد، (مجموعه) مقالات، ج2ـ3، انتشارات سروش.,5ـ موسوي الخميني، سيد روح الله، آداب نماز، انتشارات مرکز انتشارات مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره).</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>