آیا تمام کلمات و سخنان پیامبر اکرم (ص) وحى بوده است یا نه؟ به عبارت دیگر، آیا همه ی سخنانی که بر زبان مبارک رسول الله (ص) جاری می شد و به تبع آن افعال و اعمالی که از آن حضرت صادر می گردید، آموخته ها و تعالیمات الاهی بود که از طریق وحی به وی ابلاغ شده، یا این که آن حضرت خود گفته و سخنانی غیر از وحی دارد و یا باید سخنان آن حضرت را که مربوط به دین و احکام آن است و گفته هایی که مربوط به محاورت روزمره و عادی زندگی است، جدا کرد و میان این دو تفاوت قائل شد؟ وحی الهی علم کلام الف. حضرت رسول اکرم(ص) Persian پی نوشتها:<br />[1] راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، ماده وحی.<br />[2] جهت آگاهی بیشتر در این زمینه، رجوع شود به: کتاب های وحی و نبوت در قرآن، جوادی آملی؛ مبانی کلامی اجتهاد در برداشت از قرآن کریم، هادوی تهرانی، ص 77-78.<br />[3] طباطبائی، محمد حسین، المیزان (ترجمه فارسی)، ج 2، ص 159.<br />[4] همان، ص 160؛ همچنین برای آگاهی بیشتر رجوع شود به استاد هادوی تهرانی، مبانی کلامی اجتهاد، ص 76- 78؛ خسرو پناه، عبدالحسین، قلمرو دین، ص 117- 130 و نمايه: وحى و كيفيت آن، سؤال 88.<br />[5] نجم، 3.<br />[6] نجم، 4.<br />[7] فیاض لاهیجی، عبدالرزاق، گوهر مراد، ص 461.<br />[8] تفسیر نمونه، ج 22، ص 481.<br />[9] نجم، 2.<br />[10] مشرکینی که دعوت پیامبر و قرآنی را که بر ایشان می خواند، دروغ و افترا بر خدا می پنداشتند.<br />[11] طباطبائی، محمد حسین، المیزان (ترجمه فارسی)، ج 19، ص 42؛ حسینی طهرانی، سید محمد حسین، مهر تابان، ص 212- 213.<br />[12] يك عنصر دينى، عنصرى است كه در سعادت واقعى انسان نقش دارد.<br />[13] جوادی آملی عبدالله، تفسیر موضوعی فرآن، سیره ی رسول اکرم (ص)در قرآن، ج 8، ص32.<br />[14] دقت شود که گفتار ما بالاتر از این سخن است که بعضی گفته اند که بدون تردید، وجود پیامبر اکرم (ص) علاوه بر ویژگی رسالت و نازل شدن وحی بر آن وجود مبارک، خود از افراد برجسته و ممتاز و با تجربه عصر و زمان خود بوده است. بنابراین می توانند دارای دو نوع سخن و گفتار باشد:<br />الف- سخنان و گفتار وحیانی مانند آیات قرآن و احادیث قدسی.<br />ب- سخنان حکیمانه عقلانی که از شخصیت ممتاز و عقلانی آن حضرت سرچشمه گرفته است.<br />[15] اگر چه نتوان دینی بودن آن را اثبات نمود و ملازمه ای بین آن دو قایل شد؛ یعنی گفته شود معصوم در هيچ موردى گرفتار غفلت، خطا، نسيان، و عصيان نمى‌شود، چه گفتار و رفتار او مربوط به يك امر دينى باشد و چه آنچه مى‌گويد يا انجام مى‌دهد، امرى غير دينى باشد. بنابراين اگر معصوم حقيقتى را بيان نمايد كه عنصر دينى نباشد - مثلاً از يك مطلب علمى سخن بگويد -، قطعاً سخن او مطابق با واقع است. همان گونه كه اگر مطلبى شرعى و دينى را بيان نمايد، هيچ خطايى در سخن او نيست. تأملات در علم اصول فقه، کتاب اول، دفتر پنجم، مبادی صدوری سنت، مرتبه و دامنه‌ى عصمت، ص 35.<br />[16] از آیه "و ما ینطق عن الهوی" استفاده می شود که رفتار و سیره ی پیامبر (ص) هم علاوه بر گفتار آن جناب، هیچ گاه بدون اذن وحی نبوده است و اگر هم فرضا چنین معنای فراگیری را نتوانیم از این آیه استنباط کنیم از آیات دیگری مثل آیه ی 50 سوره ی انعام و آیات دیگر، چنین چیزی استظهار می شود. جوادی آملی عبدالله، تفسیر موضوعی فرآن، سیره ی رسول اکرم (ص) در قرآن، ج 8، ص 33.<br /> text پیامبر اسلام, محمد بن عبدالله (ص), 53 قبل از هجرت.مکه#11ق.مدینه. question and answer