
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>آیا آیین زرتشت دین الاهی بوده است؟ </dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>آیین زرتشت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>زرتشت و زرتشتی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین زرتشت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>تاریخ زردشت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ادیان توحیدی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>ادیان الهی (در مقابل ادیان غیرالهی)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>دین زردشتی (ادیان آریایی ایران باستان)</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پی نوشتها:&lt;br /&gt;[1]. گاتها مجموعۀ سروده‌هايى است كه 3500 سال قبل طرح گرديد و به زبان شعر راه زندگى شايسته در آن مطرح شد. ر.ك: آشتيانى، جلال الدين، زرتشت، شركت سهامى انتشار، چ 1371، ج 6.&lt;br /&gt;[2]. ر.ك: دين‌شناسى تطبيقی، 107. با اين حال برخى انديشمندان زرتشتى برآنند كه آموزه‌هاى آشكار در دوگانه پرستى اوستاى كنونى را با تأويلات فلسفى و عرفانى، موّجه جلوه دهند و كتاب مقدس خويش را از توحيد خالص بدانند.&lt;br /&gt;[3]. زرتشت، ص 122، دين‌شناسى تطبيقی، ص 108 و 107.&lt;br /&gt;[4]. ر.ك: زرتشت، ص 133.&lt;br /&gt;[5]. دين‌شناسى تطبيقی، ص 110 و 109.&lt;br /&gt;[6]. دين‌شناسى تطبيقی، ص 110.&lt;br /&gt;[7]. همان، ص 112.&lt;br /&gt;[8]. اين تعاليم در شش اصل آمده که این نکته در اصل ششم بیان شده است.&lt;br /&gt;[9]. اديان آسيايي ، ص 42 و 43 ، به نقل از سيري در اديان زنده جهان(غير اسلام)، عبدالرحيم سليماني اردستاني، ص 112.&lt;br /&gt;[10]. تاريخ تمدن، ص 246، ر.ك: دين‌شناسى تطبيقى، ص 112.&lt;br /&gt;[11]. حج، 17. &quot;إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى‌ وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيد&quot;ٌ&lt;br /&gt;ترجمه: كسانى كه ايمان آورده‌اند و يهود و صابئان و نصارى و مجوس و مشركان، خداوند در ميان آنها روز قيامت داورى مى‌كند و حق را از باطل جدا مى‌سازد، خداوند بر هر چيز گواه است (و از همه چيز آگاه) ر.ك: مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، ج‌ 14، ص 40، طباطبايى، محمد حسين، الميزان فى تفسير القرآن.&lt;br /&gt;[12]. العروس الحويزى، على، نور الثقلين، رسولى، محلاتى، قم، مطبعة الحكمة، ج 3، ص 475، الحر العاملى، حسن، وسايل الشيعه، ص 96؛ مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، قم، دارالكتب الاسلامية، ج 1361 ج 14، ص 46.&lt;br /&gt; </dc:description>
                
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
