
<metadata xmlns="http://example.org/myapp/" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://example.org/myapp/ http://example.org/myapp/schema.xsd" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/">
    
             <oai_dc:dc 
                 xmlns:oai_dc="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/" 
                 xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" 
                 xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" 
                 xsi:schemaLocation="http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc/ 
                 http://www.openarchives.org/OAI/2.0/oai_dc.xsd">

                <dc:title>در مسأله شفاعت گفته می شود؛ باید خدا از کسی که مورد شفاعت قرار می گیرد، راضی باشد وبه شفیع اذن هم بدهد، در این صورت که رضای الهی حاصل گردیده است، دیگر چه نیازی به شفاعت می باشد؟ </dc:title>
                

                
                
                        <dc:subject>شفاعت در قرآن</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شفاعت کنندگان</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>رضایت الهی</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>شفاعت</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>معاد(کلام)</dc:subject>
                
                    
                
                        <dc:subject>رضای الهی</dc:subject>
                
                    

                
                        <dc:language>Persian</dc:language>
                    

                
                
                <dc:description>پي نوشت ها:&lt;br /&gt;[1] . ر.ك: جوادي آملي، عبدالله، تفسير تسنيم، اسراء، چاپ اول، 1381، ج 4، ص 210.&lt;br /&gt;[2] . ر.ك: اقتباس از تفسير تسنيم، همان و ر.ك: طباطبايي، سيد محمد حسين، ترجمه تفسير الميزان، مترجم: سيدمحمدباقر موسوي، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ يازدهم، 1378، ج 1، ص 240.&lt;br /&gt;[3] . انبياء/ 28.&lt;br /&gt;[4] . يونس/ 3.&lt;br /&gt;[5] . ر.ك: تفسير تسنيم، ج 1، ص 45.&lt;br /&gt;[6] زمر/44 و سجده/4 و انعام/51&lt;br /&gt;[7] . .ر.ك: تفسير الميزان، ج 1، ص 244،همان&lt;br /&gt;[8] . مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، داراحياء التراث العربي، 1403 هـ ق، ج 58، ص 154.&lt;br /&gt;[9] . هود/ 106 ـ 108.&lt;br /&gt;[10] . ترجمه تفسير الميزان، ج 1، ص 237،همان&lt;br /&gt;[11] . ر.ك: ترجمه تفسير الميزان، ج 1، ص 238 ـ 240.&lt;br /&gt;[12] . ترجمه تفسير الميزان، ج 1، ص 258 ـ 260،همان&lt;br /&gt;[13] . همان، و ر.ك: تفسير تسنيم، ج 4، ص 259 ـ 261 و رجوع به مدثّر/ 42 ـ 48.&lt;br /&gt;[14] . ر.ك: همان، ص 258.&lt;br /&gt;[15] . ر.ك: تفسير تسنيم، ج 4، ص 285،همان&lt;br /&gt;[16] . بحارالانوار، ج 8، ص 34،همان </dc:description>
                
                        <dc:description>معرفي منابع جهت مطالعه بيشتر:,1.جوادی آملی، تفسير تسنيم، ج 4، ص 197 الي 321.,2.علامه طباطبایی، ترجمه تفسير الميزان، ج 1، ص 232 الي 283.,3. شهيد مطهري، مجموعه آثار، صدرا، ج 1، عدل الهي، ص 241 - 267.,4. آيت الله دستغيب ،گناهان كبيره، ج 1، ص 11 - 34.</dc:description>
                   
                
                
                <dc:type>text</dc:type>

                

                
                        <dc:type>question and answer</dc:type>
                   

                

                

                

                

                

                 

                
                
                

            </oai_dc:dc>
        
</metadata>
